| (no subject) |
[Jan. 4th, 2004|05:42 pm] |
I'm enjoying every single minute of my training, although I must admit kinakabahan akong mag-nesting, and once mapadpad ako sa floor, baka hindi ko na alam kung ano'ng gagawin ko.
I love my batchmates, kahit konti lang kami, somehow bonded na rin, at ang gulo namin sa training room, medyo naloloka na nga ang trainor namin, I remember during the first day, super shy talaga ako, kasi naman, almost everybody's already got call center experiences, tatlo lang kaming walang kaalam-alam kung ano ba ibig sabihin ng c7, qa, and all those terms.And it was then that I realized how much of a lucky bastard I really am, kasi almost everyday, hindi nauubusan ng applicants ang HR office, siguro about 30-40 people would line up sa lobby, then at the end of the day, makikita mo, about four hanggang eight na lang silang magte-take ng exam. Super thankful talaga ako kay Johnny, na naging final interviewer ko, kahit tinaray-tarayan ako, at hindi ko nasagot yung question niyang "Why should we hire you" tinanggap niya pa rin ako,siguro may nakita siya sa akin, hindi ko lang alam kung ano yun, pero promise ko talaga sa sarili ko, I'll do good, kayo ang witnesses ko, I promise I will be doing a good job. kaya lang lumipat na daw si Johhny sa verizon, i'm not really sure, sayang I wasn't able to thank him though.
And there's this neighbor na hindi ko naman masyadong ka-close, although whenever magkikita kami , nag-uusap naman kami. Tang ina, ang yabang ng bading, kasi he used to work for a not so popular call center (dba? minaliit ko na yung call center niya, coz i'm now unofficially a Makati girl), and nung hindi pa ko naghahanap ng trabaho, ang sabi ko sa kanya, baka pwedeng tulungan niya kong makapunta sa office nila, or baka pwedeng pakipasa na lang yung resume ko, na hindi pa gawa, wehehe. And banat ba naman sa akin: "Ay, Odeck, kasi ang kailangan sa office namin, yung mga college graduates lang." O ngayon, paksyet ka talaga. you call yourself a customer service representative??? you couldn't even supply your sentences with the appropriate linking verbs, viz. is, am, are. juiceko! Nagkakitaan na naman kami last week, and nagulat talaga siya na natanggap ako sa office, "Talagaaaaaa??? Natanggap ka??? Hindi nga?" and yung tone na ganit niya hindi nang-aasar, nang-iinis talaga siya, similar to the tone used by the two girls sa shampoo commercial ng rejoice, "Nagpa-rebond ka?", and during that time, wala na pala siyang work, pinag-forced resignation na siya ng office nila, kaya naman hiningi niya ang address ng office namin dahil mag-aapply daw siya, dumating siya kanina, and guess what, tatawagan na lang daw siya, nyahaha.
And I'm really proud of the fact na ang computers na gamit namin sa training room ay gumagamit ng flatscreen LCD monitor. tang ina, ang LUPET, everytime you'd be touching the screen, it looks like you're touching water. maka-abot lang ako ng 30,000 when it comes to commisons, bibili talaga ko ng bagong monitor, saka na yung CPU at keyboard, wehehe.
Kailangan ko palang makipag-buddy sa isa sa mga tao sa flor, yung mga beterano sa pambobola, papayag kaya si aggietha na makipagkilala ako kay H? Nakita ko na siya, at parang mamahalin ko na siya, wehehe, officemates na kami ngayon, ngayon ko lang na-realize na somehow totoo pala yung six degrees of kevin bacon ba yun? separation pala.
At ngayon ko lang din na-realize na may taste pala talaga when it comes to men itong si aggietha.
And everytime we'd be stepping out into the lobby to take our break, nang-iinggit talaga kami ng mga applicants, feeling namin super employed na kami, kahit na trainee id's pa lang ang gamit namin, wehehe.wala lang aliw lang
Ang saya pa ng building, there's this place that's called the LUNG CENTER, the place where everybody gets to burn their lungs out. I know, I know, I promised I'd quit with my smoking, but now that I'm around people who are like so patay gutom sa usok, what can I do? I'm not sure if other buildings call their smoking areas the same way, pero naaliw talaga ako sa lung center namin. Oh, and I learned a new word, Jetlog, it means wala ka pang benta at matatapos na ang shift mo.
Kaya lang patay-patay ako sa pamasahe, ang hirap sumakay ng jeep ng alas kuwatro ng umaga, taxi na lang ako, ang mahal, umaabot ng eighty bucks, and usually ang dala ko lang na pera would be P130, so tipid tipid ako sa lunch, dun kami sa basement, kung saan pati ang presyo ng ulam ay kasing-baba na rin ng basement.
yun lang muna, take care y'all! |
|
|
| (no subject) |
[Dec. 15th, 2003|07:40 am] |
|
blurty's all fucked up right now, shite! |
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
| |
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
jodeck's journal